RSS-feed nieuwe weblog

Zoals je weet uit mijn vorige post, wordt mijn Quest439 weblog vervolgd op Google+ in de pagina getiteld "Velove".

Mocht je de Velove Google+ pagina willen volgen via een RSS-feed, gebruik dan de volgende weblink:

http://plusfeed2.appspot.com/107011803462457763225
http://pipes.yahoo.com/pipes/pipe.run?_id=492912b192fbc50c159d84700b79d6a2&_render=rss&textinput1=107011803462457763225

Vervolg op Google+ pagina: Velove

Beste lezer, deze weblog wordt vervolgd in een nieuwe Google+ pagina, genaamd Velove. Deze naam is een samentrekking van Velomobiel en love :-)


Klik op de badge hieronder om naar de nieuwe pagina te gaan!

zie mijn nieuwe pagina "Velove"

op Google+

LOL tocht 6 november 2011

Mijn eerste tocht met het gezellige liggersclubje uit Zutphen e.o. Redelijk weer, de Achterhoek in prachtige herfsttooi, koffie met appelgebak onderweg, vriendelijke voorbijgangers, wat wil je nog meer?

Ik heb wat foto's gepost in Google Plus, deze zijn hier te vinden.

Totaal gereden deze dag: 98 km.

Totale afstand tot nu toe: 13.259 km.

Derailleur afstellen en vastzetten

Tijdens de rit naar het Teutoburger Wald afgelopen zondag, was de ketting bij aanvang van de eerste pittige klim van het grote blad achter afgesprongen. Ik ging er toen van uit dat het de begrenzing van de derailleurkooi was, die wat strakker afgesteld moest worden. Zoiets is makkelijk zelf te doen. Gewoon het derailleurkapje van de Quest verwijderen, en het schroefje bij L zover aandraaien (met de klok mee) dat nog net goed in de 1 te schakelen is, en klaar. Een puntje om op te letten: als de fiets met het achterwiel vrij hangt, dus met de brug naar beneden, dan schakelen de laagste versnellingen niet goed omdat het onderste derailleurwieltje dan tegen de body komt. Uittesten moet dus met een proefrit of eventueel op de rollenbank.

Bovenstaande foto (van een bukfiets) toont het model dat in de Quest word toegepast.

Nadat ik de L-schroef had aangedraaid met een kort schroevendraaiertje, wilde ik checken of de derailleur zelf nog goed aan de achterbrug vast zat. Wat bleek toen: de bout zat los, en er was al zeker 3 mm speling te zien! Oeps, dat kon ook wel eens de reden van het afspringen van de ketting zijn geweest... Na de rit zondag heb ik de hele week nog woonwerkverkeer gefietst, 250 km in totaal, waaronder 12 km ruwe klinkerweg. De derailleur had er makkelijk helemaal af kunnen vliegen en als de bout dan ook nog was verdwenen, dan had ik FietsNed moeten bellen om me met fiets en al naar huis te brengen...

De derailleur heb ik dus maar weer goed vastgezet en die check krijgt een plekje op mijn onderhoudsschema.

Tijdens een proefrit heb ik de L-schroef nog iets verder aangedraaid en de versnelling aan het stuur fijn afgesteld. Met een veilig gevoel kan ik nu weer kilometers maken :-)

Intermediaire bescherming tegen kou en regen

Soms is het weerbeeld zodanig dat het net te fris of te nat wordt om alleen in je T-shirt (en korte broek) in de velomobiel rond te karren. Echter, om dan maar de schuimkap of velomobiekap op het instapgat te plaatsen, gaat weer te ver: het wordt dan weer te warm en je gaat meer zweten dan nodig is. Natuurlijk, als het hard regent dan is een kap te prefereren boven open fietsen, omdat je dan tenminste niet door de regen nat wordt.

Om in deze tussensituatie te voorzien, neem ik in mijn Quest een mouwloos regenjasje mee dat ik op een speciale manier onder het rijden snel vast kan maken. Aan de met elastiek insnoerbare onderkant heb ik links en rechts een klittenbandje (lusjes) gemaakt dat ik kan vastzetten tegen de twee achterste klittenbanden (haakjes) die voor de kapbevestiging links en rechts achter het hoofd bestemd zijn. De rekbare onderrand van dit jasje loopt dus om en tegen mijn hals waardoor daar weinig regen of koude wind langs kan. Door de armgaten van dit jasje steek ik mijn blote armen (ik heb dan nog steeds het T-shirt aan), waardoor mijn onderarmen bewegingsvrijheid hebben en zweet beperkt blijft tot een minimum.

In dagen zoals deze week (middagtemperatuur rond 8-10 graden met een frisse wind van voren of opzij) vind ik dit een redelijk ideale oplossing. Ik krijg het niet te warm of te koud. In de zomer met hogere temperaturen heb ik deze oplossing ook wel gebruikt tijdens korte regenbuitjes: ik kan gewoon doorfietsen terwijl ik de regenbescherming vastmaak en later weer losmaak. Bij langere regenritten gebruik ik dan wel de schuimkap omdat het anders in de fiets te nat regent en de regen anders naar ongewenste plekken (je kruis) kan stromen.

Deze (ahum) "intermediaire kou- en regenbescherming" ziet er als volgt uit (het regende niet maar het was wel fris):

Naar het Teutoburger Wald... maar nèt niet Tecklenburg bereikt

Gisteren het plan opgevat om toch maar eens naar het Teutoburger Wald te rijden. Vroeger als klein kind ben ik al eens met mijn broer en ouders naar Tecklenburg geweest, kan me alleen herinneren dat het erg heuvelachtig was en er veel vakwerkhuizen stonden. De route vanuit mijn woonplaats (Neede) was volgens Google Maps ca 224 km heen en terug, dus dat moest te doen zijn.

Voorbereiding
Vrijdag had ik nieuwe voorbanden gemonteerd (Marathon Plus). Ik merk de afgelopen maanden dat mijn voorbanden steeds sneller beginnen te slijten. Vooral rechtsvoor. De vorige set (Perfect Moiree) ging maar 1.300 km mee, de set daarvóór (Kojaks) 2.200 km, maar de set daar weer voor (Perfect Moiree) zo'n 5.500 km. De sporing heb ik laten checken en controleer ik ook regelmatig zelf, daar ligt het dus niet aan. Mogelijk wel aan de bochtige woon-werkroute, of dat ik nu steeds harder door bochten rijd en en enkele keer al remmend...Maar anders zou ik het niet weten... Andere suggesties welkom! Vandaar de duurzame Marathon Plus, eens kijken hoe lang die het doen.

Nieuwe banden dus, en ook een nieuw drinksysteem mee op pad namelijk de CamelBak Unbottle 3L. Handig ding, ben er meteen al aan gewend geraakt. Verder nog een zak krentenbollen mee, 2e batterij voor de smartphone met Google Maps routenavigatie (jawel, ook in het buitenland want je kunt ook delen van de map vooraf cachen en dus zonder internet gebruiken), en paspoort.

Het fietsen
Fietsen in Duitsland gaat wel wat anders dan in Nederland. Omdat de fietspaden over het algemeen slechter zijn in Duitsland, zie je snelle fietsers en brommers meestal op de hoofdrijbaan van doorgaande wegen. Dat doe ik dus ook met de Quest. Omdat er minder autoverkeer op de weg is, gaat dat prima. Duitse automobilisten zijn daarnaast veel minder gehaast en zijn voorzichtiger. Ze blijven langer achter je plakken en als de ruimte er is gaan ze met een grote boog om je heen. Zonder te toeteren. Vandaag geen autotoeter gehoord; heerlijk rustig wat dat betreft, en het schiet ook nog eens lekker op. Totdat...

...een ruiter je tegemoet komt. Vandaag twee keer meegemaakt, en beide keren wist de ruiter het paard niet goed in bedwang te houden. Achteruitlopen, steigeren, omkeren, en dat tot grote tegenzin van de ruiter/amazone. Zelf heb ik de fiets dan al lang stilgezet en als het moet, stap ik zelfs even uit de fiets om het paard te laten zien dat ik een mens met fiets ben, en geen roofdier. De tweede keer betrof het 2 Duitse amazones die het fietspad gebruikten om een malthezer leeuwtje (klein wit hondje) uit te laten, aan een riem van 2 à 3 meter lang. Je kan je voorstellen wat er met zo'n hondje gebeurt als het grote paard begint te steigeren, te draaien etc. Toen de ene amazone was afgestapt kon ze het arme hondje in de armen nemen, nadat het al 2 keer met z'n riem om het linker voorbeen van het paard zat verwikkeld. Uiteindelijk liep ook dit gelukkig weer goed af.

Pech
Omdat ik niet zo heel vroeg (tegen negenen) was vertrokken, besloot ik in Brochterbeck de route iets in te korten. Via de westkant (Holthausen) naar Tecklenburg, daar rechtsaf en weer terug was het plan. 2 kilometer voor Tecklenburg begon de weg serieus te hellen, dus rustig terug schakelen naar het kleine voorblad, en daarna het grootste achterblad. Trap, trap, trap en toen... pang! Ik kon trappen wat ik wilde, maar vooruit ging de fiets niet meer. Stoppen, fiets aan de kant en kijken wat er aan de hand was. De ketting bleek niet gebroken, maar was wel van het grote blad afgeschoten en lag nu om de as heen. Balen. Wat nu te doen? De handen vies maken en de ketting weer omleggen natuurlijk, maar moest ik nu nog verder gaan met de route? De grootste stijging moest nog komen en als dit nu al gebeurt kan het straks misschien echt iets stuk gaan. Nadat de ketting er weer om lag wist ik dat het verstandiger was om de route nog iets in te korten. Het Teutoburger Wald was bereikt, dus daar moest ik maar tevreden mee zijn. Bovendien ging de tocht tot nu toe prima en als de terugweg ook zo zou gaan, had ik zowiezo een geslaagde dag beleefd, was mijn gedachtegang. Daarnaast wat het met alle gedoe al half twee geworden. Zo gedacht zo gedaan. Ik heb de fiets omgekeerd en via een inkorting kwam ik weer op de terugroute (zo'n 8 km zuidelijker dan de heenroute) terecht.

De rest van de tocht verliep voorspoedig. Lekker cruisen op mooie wegen in een glooiend landschap, met een stralend zonnetje, een zacht windje, gevarieerde muziek, vriendelijke mede-weggebruikers en zo kwam ik om half 5 weer thuis.

Komend weekend maar eens de derailleurbegrenzing zodanig gaan afstellen dat dit niet meer op kan treden!

Totaal gereden tijdens deze tocht: 215 km, gemiddeld 31,9 km/uur.

Totale afstand tot nu toe: 12.260 km.

Heuvelrit Holterberg

Omdat de weersvooruitzichten vanaf de namiddag niet zo gunstig zijn, heb ik besloten om vandaag maar een wat kortere rit te maken. Eigenlijk wilde ik een 200km tocht naar het Teutoburger Wald maken, maar dan zou ik met slecht weer en mogelijk onweer weer naar huis fietsen.

Daarom heb ik maar een ander plan opgevat, namelijk een rit naar de Holterberg. Vanuit mijn huis is dat maar 35 km. De Holterberg had ik vroeger wel per RaptoBike gefietst. Toen merkte ik dal dat er sommige erg steile stukken inzaten als de route vanaf Holten naar Nijverdal genomen wordt. De eerste keer - ik had de RaptoBike nog maar net - kwam ik de berg toen niet eens op! De andere kant op, van Nijverdal naar Holten, is beter te doen en dat stuk heb ik met de RaptoBike meerdere malen gefietst, max. 74 km/uur.

Vandaag dus met de Quest, en omdat hier standaard ook een redelijk klein verzet op zit (30 tanden voor, 28 tanden achter), besloot ik om vanaf Holten te fietsen, en het beginstuk via de Motieweg te rijden. Bij wielrenners wel bekend, dit stuk heeft een aantal meters met 11.6 % stijging. Da's best veel! Ik kwam er met de (34 kg glasvezel) Quest maar net tegenop. Het probleem is dat je een minimale snelheid moet houden voor de cadans maar het gewicht is eigenlijk teveel om die snelheid van 12-13 km/uur lang vol te houden. Een 'bergverzet' (wat dat precies is moet ik nog eens nagaan) zou hier op zijn plaats zijn zodat je ook met 7-8 km/uur omhoog kan.

Maar de stijging duurde gelukkig niet lang, dus zwaar ademend en met hoge hartslag kon ik eindelijk weer opschakelen. Linksaf op de Holterbergweg ging het een eind verder lekker naar beneden, de snelheid liep op tot 82 km/uur... De klep van mijn fietspetje stond tegen mijn voorhoofd gedrukt, en met betraande ogen - ondanks de bril - zoefde ik naar beneden. Goed uitkijken natuurlijk met bochten hier en daar, maar wat gaaf om te doen! Het mini-vizier hield zich ook prima, en hielp naar mijn idee goed mee om de stroomlijn te behouden.

Aan het eind vlakbij de weg Raalte-Nijverdal even gestopt om een fotootje van de Max-stand te maken en te twitteren.

Toen weer terug over de 'berg' naar Holten. Ik wist dat dit stuk sneller moest zijn, maar de wind stond hier wel tegen. Uit de hand een video maken van het snelste stuk leek me niet zo'n veilig idee, dus maar van de andere stukjes wat gefilmd in onderstaande video. Hier kun je vaag ook de 84.0 km/uur max-stand zien, voor wat het waard is ;)



Totaal gereden tijdens deze tocht: 80 km.

Totale afstand tot nu toe: 11.025 km.